พระไตรปิฎก

ป. ถูกแล้ว. ส. วิญญาณอดีตเที่ยง ยั่งยืน มั่นคง มีอันไม่แปร ผันเป็นธรรมดา หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ ส. วิญญาณอดีตไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน ไม่มั่นคง มีอัน แปรผันเป็นธรรมดา มิใช่หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. หากว่า วิญญาณอดีตไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน ไม่แน่ นอน มีอันแปรผันเป็นธรรมดา ก็ต้องไม่กล่าวว่า วิญญาณอดีตมีอยู่ วิญญาณอดีตย่อมไม่ละความเป็นอดีต. [๓๔๒] ส. นิพพานมีอยู่ นิพพานย่อมไม่ละความเป็น นิพพาน นิพพานเที่ยง ยั่งยืน มั่นคงมีอันไม่แปรผันเป็นธรรมดา หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. วิญญาณอดีตมีอยู่ วิญญาณอดีตย่อมไม่ละความ เป็นอดีตเที่ยง ยั่งยืน มั่นคง มีอันไม่แปรผันเป็นธรรมดา หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ [๓๔๓] ส. วิญญาณมีอยู่ วิญญาณอดีตย่อมไม่ละความเป็น อดีต วิญญาณอดีตไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน ไม่มั่นคง มีอันแปรผันเป็น ธรรมดา หรือ ? ป. ถูกแล้ว.