พระไตรปิฎก

ท่านเมื่อรู้ด้วยปัญญาอันยิ่งซึ่งธรรมอันประเสริฐ ก็ข้ามโอฆะนี้โดย อาการอย่างนี้ ดังนี้๑ เป็นสูตรมีอยู่จริง มิใช่หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่พึงกล่าวว่า การแนะนำของ ผู้อื่น สำหรับพระอรหันต์ยังมีอยู่. [๕๗๓] ป. ไม่พึงกล่าวว่า การแนะนำของผู้อื่นสำหรับพระ- อรหันต์ยังมีอยู่ หรือ ? ส. ถูกแล้ว. ป. ผู้อื่นพึงแนะนำ นามและโคตรของสตรีและบุรุษ พึงแนะนำทางและมิใช่ทาง พึงแนะนำชื่อของหญ้า ไม้ และต้นไม้เจ้า- ป่า แก่พระอรหันต์ มิใช่หรือ ? ส. ถูกแล้ว. ป. หากว่า ผู้อื่นพึงแนะนำนามและโคตรของสตรี และบุรุษ พึงแนะนำทางและมิใช่ทาง พึงแนะนำชื่อของหญ้า ไม้ และ ต้นไม้เจ้าป่า แก่พระอรหันต์ ด้วยเหตุนั้นนะท่านจึงต้องกล่าวว่า การ แนะนำของผู้อื่นสำหรับพระอรหันต์ยังมีอยู่. [๕๗๔] ส. เพราะผู้อื่นพึงแนะนำ นามและโคตรของสตรี และบุรุษ พึงแนะนำทางและมิใช่ทาง พึงแนะนำชื่อของหญ้า ไม้ ๑. ขุ. สุ. ๒๕/ ๔๒๙.