พระไตรปิฎก

ส. จิตมีราคะหลุดพ้นได้ หลุดพ้นได้ทั้ง ๒ คือ ทั้งราคะและจิต หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ [๗๔๑] ส. จิตมีผัสสะ มีราคะ หลุดพ้นได้ หลุดพ้นทั้ง ๒ คือ ทั้งผัสสะและจิต หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. หลุดพ้นทั้ง ๒ คือ ทั้งราคะและจิต หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ [๗๔๒] ส. จิตมีเวทนา มีราคะ ฯ ล ฯ จิตมีสัญญา มีราคะ ฯลฯ จิตมีเจตนา มีราคะ ฯ ล ฯ จิตมีปัญญา มีราคะ หลุดพ้นได้ หลุดพ้นทั้ง ๒ คือ ทั้งปัญญาและจิต หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. หลุดพ้นทั้ง ๒ คือ ทั้งราคะและจิต หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ [๗๔๓] ส. จิตมีโทสะ หลุดพ้นได้ หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. จิตสหรคตด้วยโทสะ เกิดพร้อมกับโทสะ ระคน ด้วยโทสะ สัมปยุตด้วยโทสะ ปรากฏพร้อมกับโทสะ แปรไปตามโทสะ เป็นอกุศล เป็นโลกิยะ เป็นอารมณ์ของอาสวะ ฯลฯ เป็นอารมณ์ ของสังกิเลส หลุดพ้นได้ หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯ ล ฯ