พระไตรปิฎก

ป. ถูกแล้ว. ส. โลภะคือธัมมตัณหา เป็นทุกขสมุทัย หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ ส. โลภะคือสัททตัณหา ฯลฯ คือโผฏฐัพพตัณหา เป็น ทุกขสมุทัย หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. โลภะคือธัมมตัณหา เป็นทุกขสมุทัย หรือ ? ป. ไม่พึงกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ [๑๕๔๘] ส. ธัมมตัณหาไม่เป็นทุกขสมุทัย หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสไว้ว่า ตัณหานี้ใด กระทำ ความเกิดอีก เป็นไปกับด้วยความกำหนัดด้วยอำนาจความเพลิดเพลิน เพลิดเพลินยิ่งในอารมณ์นั้น ๆ ตัณหาดังกล่าวนี้คือ กามตัณหา ภวตัณหา วิภวตัณหา ดังนี้ เป็นสูตรมีอยู่จริง มิใช่หรือ ? ป. ถูกแล้ว. ส. ถ้าอย่างนั้น ก็ไม่พึงกล่าวว่า ธัมมตัณหาไม่เป็น ทุกขสมุทัย ดังนี้. [๑๕๔๙] ป. ไม่พึงกล่าวว่า ธัมมตัณหาไม่เป็นทุกขสมุทัย หรือ ? ส. ถูกแล้ว. ป. มันเป็นตัณหาในธรรม มิใช่หรือ ? ส. ถูกแล้ว. ป. หากว่า มันเป็นตัณหาในธรรม ก็ต้องไม่กล่าวว่า