พระไตรปิฎก

ตตฺถ สญฺากฺขนฺโธ น นิรุชฺฌิตฺถ = สัญญาขันธ์ไม่ดับแล้ว (คือ ไม่เคยดับ ) แก่บุคคลเหล่านั้นในภูมินั้น. บัณฑิตครั้นทราบลักษณะที่แน่นอนในการเกิดขึ้นและดับไปนี้ แล้ว ควรถือเอาการเกิดขึ้นด้วยปฏิสนธิกาล และการดับด้วยจุติกาล เท่านั้น แล้วพึงทราบการวินิจฉัยเนื้อความแห่งการวิสัชนาทั้งหลายที่มา แล้วในฐานะทั้งหลายเหล่านั้น ๆ ด้วยประการฉะนี้ แต่ว่าการวินิจฉัย เนื้อความนั้นท่านไม่ทำให้พิสดารแล้วโดยลำดับแห่งการวิสัชนาว่า การ วินิจฉัยเนื้อความนั้นใคร ๆ ก็อาจทราบได้โดยนัยที่กล่าวไว้แล้วในการ วิสัชนาแรก หากว่าบุคคลใดไม่สามารถจะทราบการวินิจฉัยเนื้อความ เหล่านั้น บุคคลนั้นพึงเข้าไปนั่งใกล้อาจารย์ ฟังด้วยดีแล้วพึงทราบ ตามนัยที่อาจารย์ให้แล้วนี้ อย่างนี้. ยมกทั้งหลายเหล่าใดในขันธ์ ๕ ย่อมมี ด้วยอำนาจแห่งอุปาทวาระ, นิโรธวาระ และ อุปาทะและนิโรธะทั้งสองรวมกัน ด้วยอำนาจของ อนุโลมนัยและปฏิโลมนัย พระชินเจ้าตรัสแล้วซึ่ง ยมกะทั้งหลายเหล่านั้นในวาระทั้งหลายในปวัตติ- กาล เพราะทรงแสดงแล้วซึ่งบุคคลวาระ, โอกาส- วาระ, และปุคคโลกาสวาระ การกำหนดพระบาลี