พระไตรปิฎก

เมื่อบุคคลเหล่านั้นกำลังปรินิพพานในกามาวจรภูมิก็ดี ปัจฉิม- ภวิกบุคคลเกิดอยู่ในรูปาวจรภูมิ ในอรูปาวจรภูมิก็ดี บุคคลเหล่าใดจัก เกิดในรูปาวจรภูมิ อรูปาวจรภูมิ แล้วจักปรินิพพานบุคคลเหล่านั้น กำลังตายก็ดี จักขายตนะเคยดับแก่บุคคลเหล่านั้น แต่ฆานายตนะ ไม่ใช่จักดับแก่บุคคลเหล่านั้น, บุคคลที่นอกจากนั้น จักขายตนะเคยดับ และฆานายตนะก็จักดับแก่บุคคลเหล่านั้น. ก็หรือว่า ฆานายตนะจักดับแก่บุคคลใด ฯ ล ฯ ใช่. จบ จักขายตนมูละ ฆานายตนมูลี จักขายตนมูละ รูปายตนมูลี :- [๖๕๕] จักขายตนะเคยดับแก่บุคคลใด, รูปายตนะก็จักดับแก่ บุคคลนั้น ใช่ไหม ? เมื่อบุคคลเหล่านั้นกำลังปรินิพพานในปัญจโวการภูมิก็ดี ปัจฉิม- ภวิกบุคคลเกิดอยู่ในอรูปภูมิก็ดี บุคคลเหล่าใดจักเกิดในอรูปภูมิ แล้ว จักปรินิพพานบุคคลเหล่านั้นกำลังตายก็ดี จักขายตนะเคยดับแก่บุคคล เหล่านั้น แต่รูปายตนะไม่ใช่จักดับแก่บุคคลเหล่านั้น, บุคคลที่นอกจาก นั้น จักขายตนะเคยดับ และรูปายตนะก็จักดับแก่บุคคลเหล่านั้น.