พระไตรปิฎก

สมุทยสัจจมูล สมุทยสัจจมูละ มัคคสัจจมูลี :- [๙๔๔] สมุทยสัจจะกำลังดับแก่บุคคลใด มัคคสัจจะก็เคยดับ แก่บุคคลนั้น ใช่ไหม ? ในภังคขณะแห่งตัณหาของผู้ที่ยังไม่เข้าถึงความเป็นผู้เคยรู้อริย- สัจ ๔ มานั้น สมุทยสัจจะกำลังดับแก่บุคคลเหล่านั้น แต่มัคคสัจจะ ไม่ใช่เคยดับแก่บุคคลเหล่านั้น, ในภังคขณะแห่งตัณหาของผู้ที่เข้าถึง ความเป็นผู้เคยรู้อริยสัจ ๔ สมุทยสัจจะกำลังดับ และมัคคสัจจะก็เคย ดับแก่บุคคลเหล่านั้น. ก็หรือว่า มัคคสัจจะเคยดับแก่บุคคลใด, สมุทยสัจจะก็กำลังดับ แก่บุคคลนั้น ใช่ไหม ? ในอุปปาทขณะแห่งตัณหาของผู้ที่เข้าถึงความเป็นผู้เคยรู้อริยสัจ ๔ มาแล้วเหล่านั้นก็ดี ในขณะที่ตัณหาวิปปยุตตจิตกำลังเกิดแก่ผู้ที่เข้าถึง ความเป็นผู้เคยรู้อริยสัจ ๔ มาแล้วเหล่านั้นก็ดี บุคคลผู้กำลังเข้านิโรธ- สมาบัติอยู่ก็ดี มัคคสัจจะเคยดับแก่บุคคลเหล่านั้น แต่สมุทยสัจจะ ไม่ใช่กำลังดับแก่บุคคลเหล่านั้น, ในภังคขณะแห่งตัณหาของผู้ที่เข้าถึง ความเป็นผู้เคยรู้อริยสัจ ๔ มาแล้วเหล่านั้น มัคคสัจจะเคยดับ และ สมุทยสัจจะก็กำลังดับแก่บุคคลเหล่านั้น. จบ สมุทยสัจจมูละ มัคคสัจจมูลี สมุทยสัจจมูล จบ ปุคคลวาระ จบ