พระไตรปิฎก

มัคคสัจจะเคยดับแก่บุคคลเหล่านั้น, บุคคลผู้ที่ยังไม่เข้าถึงความเป็นผู้ เคยรู้อริยสัจ ๔ มานั้นกำลังเกิดก็ดี ในอุปปาทขณะแห่งจิตในปวัตติกาล ก็ดี ทุกขสัจจะไม่ใช่กำลังดับ และมัคคสัจจะก็ไม่ใช่เคยดับแก่บุคคล เหล่านั้น. ก็หรือว่า มัคคสัจจะไม่ใช่เคยแก่บุคคลใด, ทุกขสัจจะก็ไม่ใช่ กำลังดับแก่บุคคลนั้น ใช่ไหม ? บุคคลผู้ที่ยังไม่เข้าถึงความเป็นผู้เคยรู้อริยสัจ ๔ มานั้นกำลังตาย ก็ดี ในภังคขณะแห่งจิตในปวัตติกาลก็ดี มัคคสัจจะไม่ใช่เคยดับแก่ บุคคลเหล่านั้น แต่ทุกขสัจจะกำลังดับแก่บุคคลเหล่านั้น, บุคคลผู้ที่ยัง ไม่เข้าถึงความเป็นผู้เคยรู้อริยสัจ ๔ มานั้นกำลังเกิดก็ดัในอุปปาทขณะ แห่งจิตในปวัตติกาลก็ดี มัคคสัจจะไม่ใช่เคยดับ และทุกขสัจจะก็ไม่ใช่ กำลังดับแก่บุคคลเหล่านั้น. จบ ทุกขสัจจมูละ มัคคสัจจะมูลี ทุกขสัจจมูล จบ สมุทยสัจจมูล สุมทยสัจจมูละ มัคคสัจจะมูลี :- [๙๕๑] สมุทยสัจจะไม่ใช่กำลังดับแก่บุคคลใด, มัคคสัจจะก็ ไม่ใช่เคยดับแก่บุคคลนั้น ใช่ไหม ?