พระไตรปิฎก

สามบทว่า โหติ ยถา จ วุฏฺิติ๑ มีความว่า และความออก อาบัตินั้น ย่อมมีด้วยประการใด. สองบทว่า เอเต วิภงฺคา มีความว่า ย่อมต้องในวัตถุเหล่าใดและ ความออกย่อมมีด้วยประการใด, วิภังค์ทั้งสองเหล่านี้ของภิกษุนั้น ซึ่งส่องเนื้อ ความเหล่านี้ มาดีแล้ว คือมาถูกต้องแล้ว. บาทคาถาว่า อปตฺติวุฏฺานปทสิส โกวิโท คือ ผู้ฉลาดในเหตุ แห่งการออกอาบัติ. สองบทว่า ยานิ จาจรํ มีความ อนึ่ง เมื่อประพฤติซึ่งกรรมมี ความก่อความบาดหมางเป็นต้น เหล่าใด จึงถึงความถูกขับออกด้วยอำนาจ ตัชชนียกรรมเป็นอาทิ บาทคาถาว่า โอสารณํ ตํ วุสิตสฺส ชนฺตุโน มีความว่า เมื่อ บุคคลอยู่จบพรตนั้นแล้ว, การเรียกเข้าหมู่อันใด สงฆ์พึงทำให้, ย่อมรู้การ เรียกเข้าหมู่แม้นั้น. คำที่เหลือในบททั้งปวง ตื้นทั้งนั้น ฉะนี้แล. อรรถกถาโกสัมพิขันธกะ จบ. อรรถกถามหาวรรค ในอรรถกถา ชื่อสมันตปาสาทิกา จบบริบูรณ์ด้วยประการฉะนี้ อนึ่ง วรรณนานี้ ไม่มีอุปัทวะ จบบริบูรณ์แล้วฉันใด ขอปวงชน จงถึงความสงบ หาอุปัทวะมิได้ ฉันนั้นแล. ๑. อิ. วุฏฺาติ