พระไตรปิฎก

ติกะทั้งหลาย มีประการดังกล่าวแล้วเหมือนกัน. แต่ความประพฤติ ชอบในเรื่องพระฉันนะนี้ มีวัตร ๔๓ ข้อ. บรรดาวัตรเหล่านั้น ข้อว่า น อนุทฺธํเสตพฺโพ ได้แก่ ไม่พึง โจทภิกษุอื่น. ข้อว่า น ภิกฺขุ ภิกฺขูหิ ได้แก่ ไม่พึงยุภิกษุอื่นกับภิกษุอื่นให้ แตกกัน . ข้อว่า น คิหิโช ได้แก่ ไม่พึงทรงผ้าขาว ผ้าไม่ได้ตัดชาย และผ้ามีลายดอกไม้. ข้อว่า น ติตฺถิยธโช ได้แก่ ไม่พึงทรงผ้าคากรองเป็นต้น . ข้อว่า น อาสาเทตพฺโพ ได้แก่ ไม่พึงรุกรานภิกษุอื่น. สองบทว่า อนฺโต วา พหิ วา ได้แก่ จากข้างในก็ดี จาก ข้างนอกก็ดี แห่งกุฎีที่อยู่. สามบท มีบทว่า น ติตฺถิยา เป็นต้น ตื้นทั้งนั้น. ข้าพเจ้าจักพรรณนาบทที่เหลือทั้งหมด ในปาริวาสิกักขันธกะ. คำที่เหลือมีนัยดังกล่าวแล้วในตัชชนียกรรมนั่นแล. อุกเขปนียกรรมในเพราะไม่ทำคืนอาบัติ คล้ายกับอุกเขปนียกรรม ในเพราะไม่เห็นอาบัตินี้แล. เรื่องอริฏฐภิกษุ ได้กล่าวแล้วในวรรณนาแห่งขุททกกัณฑ์.๑ วินิจฉัยในบทว่า ภณฺฑนการโก เป็นต้น พึงทราบดังนี้:- ๑. สมนต. ทุติย. ๔๖๓.