พระไตรปิฎก

อนุโลม เป็นปัจจัยแก่ผลสมาบัติ ที่เป็นอวิตักกอวิจารธรรม และ วิจาร ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. [๑๗๖] ๘. สวิตักกสวิจารธรรม เป็นปัจจัยแก่อวิตักกวิจาร- มัตตธรรม และอวิตักกอวิจารธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย คือ จุติจิต ที่เป็นสวิตักกสวิจารธรรม เป็นปัจจัยแก่อุปปัตติจิต ที่ เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรม และวิจาร ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. ขันธ์ที่เป็นสวิตักกสวิจารธรรม เป็นปัจจัยแก่วุฏฐานะ ที่เป็นอวิตักก- วิจารมัตตธรรม และวิจาร ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. บริกรรมแห่งฌานที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรม เป็นปัจจัยแก่ฌานที่ เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรม และวิจาร ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. โคตรภู เป็นปัจจัยแก่มรรค ที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรม และวิจาร. โวทาน เป็นปัจจัยแก่มรรค ที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรม และวิจาร. อนุโลม เป็นปัจจัยแก่ผลสมาบัติ ที่เป็นอวิตักกวิจารมัตตธรรม และ วิจาร ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. [๑๗๗] ๕. สวิตักกสวิจารธรรม เป็นปัจจัยและสวิตักกสวิจาร- ธรรม และอวิตักกวิจารมัตตธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย คือ ขันธ์ที่เป็นสวิตักกสวิจารธรรมที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัยแก่ขันธ์ที่ เป็นสวิตักกสวิจารธรรม ที่เกิดหลัง ๆ และวิตก ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย.