Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 87 หน้าที่ 383

เล่ม มมร. 87 หน้า 383 ข้อ 1387
คือ อธิปติธรรมที่เป็นมหัคคตธรรม อาศัยขันธ์ทั้งหลายที่เป็น มหัคคตธรรม และหทยวัตถุ. ขันธ์ ๓ อาศัยขันธ์ ๑ ที่เป็นมหัคคตธรรม ซึ่งเป็นวิบาก และ หทยวัตถุ ฯลฯ อาศัยขันธ์ ๒ ฯลฯ. ในปฏิสนธิขณะ ฯลฯ. ๑๒. ปริตตธรรม และมหัคคตธรรม อาศัยปริตต- ธรรม และมหัคคตธรรม ฯลฯ เพราะนอธิปติปัจจัย. คือ ขันธ์ ๓ อาศัยขันธ์ ๑ ที่เป็นมหัคคตธรรม ซึ่งเป็นวิบาก และ หทยวัตถุ ฯลฯ อาศัยขันธ์ ๒ ฯลฯ. จิตตสมุฏฐานรูป อาศัยขันธ์ที่เป็นมหัคคตธรรม ซึ่งเป็นวิบาก และ มหาภูตรูปทั้งหลาย. ในปฏิสนธิขณะ ฯลฯ กฏัตตารูป อาศัยขันธ์ทั้งหลายที่เป็นมหัคคต- ธรรม ซึ่งเป็นวิบาก และมหาภูตรูป. ๔. นอนันตรปัจจัย ฯลฯ ๘. นปุเรชาตปัจจัย [๑๓๘๗] ปริตตธรรม อาศัยปริตตธรรม เกิดขึ้น เพราะ นอนันตรปัจจัย เพราะนสมนันตรปัจจัย เพราะนอัญญมัญญปัจจัย เพราะนอุปนิสสยปัจจัย เพราะนปุเรชาตปัจจัย เหมือนกับปฏิจจวาระ มี ๑๒ วาระ. ๙. นปัจฉาชาตปัจจัย ๑๐. นอาเสวนปัจจัย เพราะนปัจฉาชาตปัจจัย เพราะนอาเสวนปัจจัย พึงใส่ให้เต็ม พึงแสดงว่า วิบาก, จิตตสมุฏฐานรูป ไม่พึงแสดงว่า วิบาก.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka