พระไตรปิฎก

๔. อนันตรปัจจัย [๒๑๕๑] ๑. อัชฌัตตารัมมณรรม เป็นปัจจัยแก่อัชฌัตตา- รัมมณธรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย คือ ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นอัชฌัตตารัมมณธรรม ที่เกิดก่อน ๆ เป็น ปัจจัยแก่ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นอัชฌัตตารัมมณธรรม ที่เกิดหลัง ๆ ด้วยอำนาจของ อนันตรปัจจัย. [๒๑๕๒] ๒. อัชฌัตตารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่พหิทธา- รัมมณธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. คือ จุติจิตที่เป็นอัชฌัตตารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่อุปปัตติจิตที่เป็น พหิทธารัมมณธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. ภวังค์ที่เป็นอัชฌัตตารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่อาวัชชนะที่เป็นพหิท- ธารัมมณธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. ขันธ์ทั้งหลายที่อัชฌัตตารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่วุฏฐานะที่เป็น พหิทธารัมมณธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. อนุโลมที่เป็นอัชฌัตตารัมมณธรรม เป็นปัจจัยแก่โคตรภู. อนุโลมเป็นปัจจัยแก่โวทาน, อนุโลม เป็นปัจจัยแก่ผลสมาบัติ, เนวสัญญานาสัญญายตนะของบุคคลผู้ออกจากนิโรธ เป็นปัจจัยแก่ผล- สมาบัติ ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย.