พระไตรปิฎก

ที่เป็น ปุเรชาตะ ได้แก่ บุคคลพิจารณาเห็นจักษุ ฯลฯ หทัยวัตถุ โดยความเป็นของไม่เที่ยง ฯลฯ โทมนัส ย่อมเกิดขึ้น. บุคคลเห็นรูปด้วยทิพยจักษุ, ฟังเสียงด้วยทิพโสตธาตุ. หทยวัตถุ เป็นปัจจัยแก่เหตุธรรมทั้งหลาย และสัมปยุตตขันธ์ทั้ง หลาย ด้วยอำนาจของอัตถิปัจจัย. ๗. เหตุธรรม และนเหตุธรรม เป็นปัจจัยแก่เหตุ ธรรม ด้วยอำนาจของอัตถิปัจจัย มี ๒ อย่าง คือที่เป็น สหชาตะ และ ปุเรชาตะ อโลภะและสัมปยุตตขันธ์ทั้งหลาย เป็นปัจจัย แก่อโทสะ แก่อโมหะ ด้วยอำนาจของอัตถิปัจจัย. พึงผูกจักรนัย. โลภะ และสัมปยุตตขันธ์ทั้งหลาย เป็นปัจจัยแก่โมหะ ด้วยอำนาจ ของอัตถิปัจจัย. พึงผูกจักรนัย. ในปฏิสนธิขณะ อโลภะ และหทัยวัตถุ เป็นปัจจัยแก่อโทสะ อโมหะ ด้วยอำนาจของอัตถิปัจจัย. พึงผูกจักรนัย. ๘. เหตุธรรมและนเหตุธรรม เป็นปัจจัยแก่นเหตุ ธรรม ด้วยอำนาจของอัตถิปัจจัย