พระไตรปิฎก

อหํ ภนฺเต สมฺพหุลา สงฺฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ นานาวตถุกาโย เอกาหปฏิจฺฉนฺนาโย หรือด้วยอำนาจแห่งการระบุ ชื่ออย่างนี้ว่า :- อหํ ภนฺเต สมฺพหุลา สงฺฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เอกาหปฏิจฉนฺนาโย. ในวัตถุและชื่อนั้น ชื่อมี ๒ อย่าง คือชื่อที่ทั่วไปของอาบัติที่มีชาติ เสมอกัน ๑ ชื่อที่ทั่วไปของอาบัติทั้งปวง ๑. ในชื่อทั้ง ๒ อย่างนั้น คำว่า สงฺฆาทิเสโส เป็นชื่อที่ทั่วไปของ อาบัติที่มีชาติเสมอกัน. คำว่า อาปตฺติ เป็นชื่อที่ทั่วไปของอาบัติทั้งปวง. เพราะฉะนั้น ควรอยู่ที่จะแต่งคำสวดประกอบ แม้ด้วยอำนาจแห่ง ชื่อที่ทั่วไปของอาบัติทั้งปวง อย่างนี้ สมฺพหุลา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เอกาหปฏิจฺฉนฺนาโย. จริงอยู่ วินัยกรรมมีปริวาสเป็นต้นแม้ทั้งปวงนี้ สมควรแท้ที่จะ แต่งคำสวดประกอบด้วยอำนาจแห่งวัตถุ ด้วยอำนาจแห่งโคตรด้วยอำนาจ แห่งชื่อ และด้วยอำนาจแห่งอาบัติ. ในวัตถุและโคตรเป็นต้นนั้น คำว่า สุกฺกวิสฏฺิ เป็นวัตถุด้วย เป็นโคตรด้วย. คำว่า สงฺฆาทิเสโส เป็นชื่อด้วย เป็นอาบัติด้วย คำว่า กายสํสคฺโค เป็นวัตถุด้วย เป็นโคตรด้วย คำว่า สงฺฆาทิเสโส เป็นชื่อด้วย เป็นอาบัติด้วย