พระไตรปิฎก

๔. อุปาทานวิปปยุตตธรรม เป็นปัจจัยแก่อุปาทาน- วิปปยุตตธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย คือ โลภะที่เป็นทิฏฐิคตวิปปยุต ที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัยแก่โลภะ ที่เป็นทิฏฐิคตวิปปยุต ที่เกิดหลัง ๆ ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นอุปาทานวิปปยุตตธรรม ที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัย แก่ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นอุปาทานวิปปยุตตธรรม ที่เกิดหลัง ๆ ด้วยอำนาจของ อนันตรปัจจัย. โลภะที่เป็นทิฏฐิคตวิปปยุต เป็นปัจจัยแก่วุฏฐานะ ด้วยอำนาจของ อนันตรปัจจัย. อนุโลม เป็นปัจจัยแก่โคตรภู, ฯลฯ แก่ผลสมาบัติ ด้วยอำนาจของ อนันตรปัจจัย. พึงกระทำมูล (วาระที่ ๕) โลภะที่เป็นทิฏฐิคตวิปปยุต ที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัยแก่ขันธ์ทั้งหลาย ที่สหรคตด้วยโลภะที่เป็นทิฏฐิคตวิปปยุต ที่เกิดหลัง ๆ ด้วยอำนาจของ อนันตรปัจจัย. อาวัชชนะ เป็นปัจจัยแก่ขันธ์ทั้งหลายที่เป็นอุปาทานสัมปยุตตธรรม ด้วยอำนาจของอนันตรปัจจัย. พึงกระทำมูล (วาระที่ ๖) โลภะที่เป็นทิฏฐิคตวิปปยุต ที่เกิดก่อน ๆ เป็นปัจจัยแก่ขันธ์ทั้งหลาย ที่สหรคตด้วยโลภะที่เป็นทิฏฐิคตวิปปยุต ที่เกิดหลัง ๆ และโลภะ ด้วยอำนาจ ของอนันตรปัจจัย.