พระไตรปิฎก

คือ เหตุทั้งหลายที่เป็นอวิตักกธรรม เป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตขันธ์ และ จิตตสมุฏฐานรูปทั้งหลาย ด้วยอำนาจของเหตุปัจจัย. ในปฏิสนธิขณะ ฯลฯ ๒. อารัมมณปัจจัย [๖๕๗] ๑. สวิตักกธรรม เป็นปัจจัยแก่สวิตักกธรรม ด้วย อำนาจของอารัมมณปัจจัย คือ เพราะปรารภขันธ์ทั้งหลายที่เป็นสวิตักกธรรม ขันธ์ทั้งหลาย ที่เป็นสวิตักกธรรม ย่อมเกิดขึ้น. พึงกระทำมูล (วาระที่ ๒) เพราะปรารภขันธ์ทั้งหลายที่เป็นสวิตักกธรรม ขันธ์ทั้งหลายที่เป็น อวิตักกธรรมและวิตก ย่อมเกิดขึ้น. พึงกระทำมูล (วาระที่ ๓) เพราะปรารภขันธ์ทั้งหลายที่เป็นสวิตักกธรรม ขันธ์ทั้งหลายที่เป็น สวิตักกธรรมและวิตก ย่อมเกิดขึ้น. ๔. อวิตักกธรรม เป็นปัจจัยแก่อวิตักกธรรม ด้วย อำนาจของอารัมมณปัจจัย คือ พระอริยะทั้งหลายออกจากฌานที่เป็นอวิตักกธรรม แล้วพิจารณา ฌานที่เป็นอวิตักกธรรม, ออกจากมรรคแล้วพิจารณามรรค, ออกจากผลแล้ว พิจารณาผล, พิจารณานิพพาน.