พระไตรปิฎก

๓. ธรรมที่ไม่ใช่กามาวจรธรรม เป็นปัจจัยแก่ธรรม ที่ไม่ใช่กามาวจรธรรม ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย คือ นิพพาน เป็นปัจจัยแก่มรรค แก่ผล ด้วยอำนาจของอารัมมณ- ปัจจัย. บุคคลรู้จิตของบุคคลผู้พร้อมเพรียงด้วยจิตที่ไม่ใช่กามาวจรธรรม ด้วย เจโตปริยญาณ. อากาสานัญจายตนะ เป็นปัจจัยแก่วิญญาณัญจายตนะ อากิญจัญญาย- ตนะ เป็นปัจจัยแก่เนวสัญญานาสัญญายตนะ. ขันธ์ทั้งหลายที่ไม่ใช่กามาวจรธรรม เป็นปัจจัยแก่อิทธิวิธญาณ แก่ เจโตปริยญาณ แก่ปุพเพนิวาสานุสสติญาณ แก่ยถากัมมูปคญาณ แก่อนาค- ตังสญาณ ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย. ๔. ธรรมที่ไม่ใช่กามาวจรธรรม เป็นปัจจัยแก่กามา- วจรธรรม ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย คือ บุคคลออกจากฌาน แล้วพิจารณาฌาน ย่อมยินดี ย่อมเพลิด- เพลินยิ่ง เพราะปรารภฌานนั้น ทิฏฐิ ย่อมเกิดขึ้น. พระอริยะทั้งหลายออกจากมรรค พิจารณามรรค ผล ฯลฯ พิจารณา นิพพาน. นิพพาน เป็นปัจจัยแก่โคตรภู, แก่โวทาน, แก่อาวัชชนะ ด้วย อำนาจของอารัมมณปัจจัย. บุคคลพิจารณาอากาสานัญจายตนะ, พิจารณาวิญญาณัญจายตนะ, พิจารณาอากิญจัญญายตนะ พิจารณาเนวสัญญานาสัญญายตนะ, พิจารณา