Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 90 หน้าที่ 129

เล่ม มมร. 90 หน้า 129 ข้อ 377 378 379
ภาวนายปหาตัพพบทปฏิจจวาระ อนุโลมนัย ๑. เหตุปัจจัย [๓๗๗] ๑. ภาวนายปหาตัพพธรรมที่เป็นเหตุ อาศัยภาวนาย- ปหาตัพพธรรมที่เป็นเหตุ เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย มี ๓ วาระ. ๔. ภาวนายปหาตัพพธรรมที่ไม่ใช่เหตุ อาศัยภาวนาย- ปหาตัพพธรรมที่ไม่ใช่เหตุ เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย มี ๓ วาระ. ๗. ภาวนายปหาตัพพธรรมที่เป็นเหตุ อาศัยภาวนาย- ปหาตัพพธรรมที่เป็นเหตุ และภาวนายปหาตัพพธรรมที่ไม่ใช่เหตุ เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย มี ๓ วาระ. การนับจำนวนวาระในอนุโลม [๓๗๘] ในเหตุปัจจัย มี ๙ วาระ ในอารัมมณปัจจัย มี ๙ วาระ ฯลฯ ในอวิคตปัจจัย มี ๙ วาระ. ปัจจนียนัย ๑. เหตุปัจจัย [๓๗๙] ๑. ภาวนายปหาตัพพธรรมที่เป็นเหตุ อาศัยภาวนาย- ปหาตัพพธรรมที่ไม่ใช่เหตุ เกิดขึ้น เพราะนเหตุปัจจัย
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka