Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 90 หน้าที่ 377

เล่ม มมร. 90 หน้า 377 ข้อ 1146 1147 1148
ปัจจนียนัย การนับจำนวนวาระในปัจจนียะ [๑๑๔๖] ในนเหตุปัจจัย มี ๙ วาระ ในนอารัมมณปัจจัย มี ๙ วาระ ฯลฯ อนุโลมปัจจนียนัย การนับจำนวนวาระในอนุโลมปัจจนียะ [๑๑๔๗] เพราะเหตุปัจจัย ในนอารัมมณปัจจัย มี ๙ วาระ... ฯลฯ ปัจจนียานุโลมนัย การนับจำนวนวาระในปัจจนียานุโลม [๑๑๔๘] เพราะนเหตุปัจจัย ในอารัมมณปัจจัย มี ๙ วาระ... ฯลฯ อนุโลมนัยก็ดี ปัจจนียนัยก็ดี อนุโลมปัจจนียนัยก็ดี ปัจจนียานุโลม- นัยก็ดี แห่งปัญหาวาระ ในกุสลติกะ ท่านนับไว้อย่างไร พึงนับอย่างนั้น. อกุศลธรรมที่เป็นเกนจิวิญเญยยธรรมก็ดี อัพยากตธรรมที่เป็นเกนจิ- วิญเญยยธรรมก็ดี พึงให้พิสดารเช่นเดียวกับกุศลธรรมที่เป็นเกนจิวิญเญยย- กุศลธรรม. เกนจิวิญเญยยทุกกุสลติกะ จบ จูฬันตรทุกกุสลติกะ จบ
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka