พระไตรปิฎก

๑๗. เหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆธรรม อาศัย นเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และนเหตุธรรมที่เป็น อนิทัสสนอัปปฏิฆธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย ๑๘. นเหตุธรรมที่เป็นสนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และ นเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆธรรม อาศัยนเหตุธรรมที่เป็น อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และนเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆ- ธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย ๑๙. นเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และ นเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆธรรม อาศัยนเหตุธรรมที่เป็น อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และนเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆ- ธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย ๒๐. นเหตุธรรมที่เป็นสนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และ นเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม อาศัยนเหตุธรรมที่เป็น อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และนเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆ- ธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย ๒๑. นเหตุธรรมที่เป็นสนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม, นเหตุ- ธรรมที่เป็นอนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และนเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสน- อัปปฏิฆธรรม อาศัยนเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม และ นเหตุธรรมที่เป็นอนิทัสสนอัปปฏิฆธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย มี ๗ วาระ (วาระที่ ๑๕-๒๑)