พระไตรปิฎก

[๒๓๗] ๔. ธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่ไม่ใช่ นเหตุธรรม อาศัยธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่ไม่ใช่ นเหตุธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย. ๕. ธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่เป็น นเหตุธรรม อาศัยธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่ไม่ใช่ นเหตุธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย. ๖. ธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่เป็น นเหตุธรรม และธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่ไม่ใช่ นเหตุธรรม อาศัยธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่ไม่ใช่ นเหตุธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย. [๒๓๘] ๗. ธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่เป็น นเหตุธรรม อาศัยธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่เป็น นเหตุธรรม และธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่ไม่ใช่ นเหตุธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย. ๘. ธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่ไม่ใช่ นเหตุธรรม อาศัยธรรมที่ไม่ใช่อันทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่เป็น นเหตุธรรม และธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่ไม่ใช่ นเหตุธรรม เกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย. ๙. ธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่เป็น นเหตุธรรม และธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่ไม่ใช่ นเหตุธรรม อาศัยธรรมที่ไม่ใช่อนิทัสสนสัปปฏิฆธรรม ที่เป็น