พระไตรปิฎก

๒. ธรรมที่เป็นกุศล ที่เป็นทั้งเหตุธรรม และสเหตุก- ธรรม เป็นปัจจัยแก่ธรรมที่ไม่ใช่กุศล ที่ไม่ใช่อเหตุกธรรม และ ไม่ใช่นเหตุธรรม ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย. ๓. ธรรมที่เป็นกุศล ที่เป็นทั้งเหตุธรรม และสเหตุก- ธรรม เป็นปัจจัยแก่ธรรมที่ไม่ใช่กุศล ที่เป็นนเหตุธรรม แต่ไม่ใช่ อเหตุกธรรม และธรรมที่ไม่ใช่กุศลที่ไม่ใช่อเหตุกธรรม และไม่ใช่ นเหตุธรรม ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย. [๒๖๔] ๔. ธรรมที่เป็นกุศล ทีเป็นสเหตุกธรรม แต่ไม่ใช่ เหตุกธรรม เป็นปัจจัยแก่ธรรมที่ไม่ใช่กุศล ที่ไม่ใช่อเหตุกธรรม และไม่ใช่นเหตุธรรม ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย. ๕. ฯลฯ เป็นปัจจัยแก่ธรรมที่ไม่ใช่กุศล ที่ไม่ใช่ เหตุธรรม และไม่ใช่อเหตุกธรรม ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย. ๖. ฯลฯ เป็นปัจจัยแก่ธรรมที่ไม่ใช่กุศล ที่ไม่ใช่ นเหตุธรรม และไม่ใช่อเหตุกธรรม และธรรมที่ไม่ใช่กุศล ที่ไม่ใช่ อเหตุกธรรม และไม่ใช่นเหตุธรรม ด้วยอำนาจของอารัมมณปัจจัย. [๒๖๕] ๗. ธรรมที่เป็นกุศล ที่เป็นทั้งเหตุธรรม และสเหตุก- ธรรม และธรรมที่เป็นกุศลที่เป็นสเหตุกธรรม แต่ไม่ใช่เหตุธรรม