Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 10 หน้าที่ 337

เล่ม มมร. 10 หน้า 337 ข้อ 831
ด้วยภิกษุณีไม่บำรุงสหชีวินีผู้ตกกระกำลำบาก ๑ สิกขาบทที่ตรัสซ้ำถึงภิกษุณีอยู่คลุกคลีกัน ๑ สิกขาบทว่าด้วยภิกษุณีไม่ระงับอธิกรณ์ ๑ สิกขาบทที่ว่าด้วยภิกษุณีไม่บอกก่อนเข้าไป สู่อาราม ๑ สิกขาบทว่าด้วยภิกษุณีไม่ปวาร- ณาโดย ๓ สถาน ๑ สิกขาบทว่าด้วยภิกษุณี พึงหวังธรรม ๒ อย่างจากภิกษุสงฆ์ทุกกึ่ง เดือน ๑ สิกขาบทว่าด้วยภิกษุณีไม่อนุเคราะห์ และไม่พาสหชีวินีไปจาริก ๒ สิกขาบท สิก- ขาบทว่าด้วยภิกษุณีพูดให้สิกขมานาถวาย จีวรแล้วจักบวชให้ ๑ สิกขาบทว่าด้วยภิกษุณี พูดให้สิกขมานาติดตาม ๑ ธรรม คือ สิกขา- บทเหล่านี้รวม ๓ สิกขาบท เกิดแต่กาย วาจาและจิต ทุก ๆ สิกขาบทมีสมุฏฐานอัน หนึ่ง เหมือนสมนุภาสนสิกขาบท. สมนุภาสสมุฏฐาน จบ กฐินสมุฏฐาน [๘๓๑] สิกขาบทว่าด้วยกฐินอันเดาะ แล้ว ๓ สิกขาบท สิกขาบทว่าด้วยใช้อติเรก- บาตร สิกขาบทที่หนึ่ง ๑ สิกขาบทว่าด้วย เภสัช ๑ สิกขาบทว่าด้วยรับอัจเจกจีวร ๑
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka