พระไตรปิฎก

ภูมิของภิกษุนานาสังวาสมี ๒ คือ ตนเองทำตนให้มีสังวาสต่างกัน ๑ สงฆ์ผู้พร้อมเพรียงกันยกภิกษุนั้นเสีย เพราะไม่เห็นอาบัติ เพราะไม่ทำคืนอาบัติ หรือเพราะไม่สละทิฏฐิ ๑ ภูมิของภิกษุสมานสังวาสมี ๒ คือ ตนเองทำตนให้มีสังวาสเสมอกัน ๑ สงฆ์พร้อมเพรียงกันเรียกภิกษุนั้นผู้ถูกยกวัตร เพราะไม่เห็นอาบัติ เพราะไม่ ทำคืนอาบัติ หรือเพราะไม่สละทิฏฐิ เข้าหมู่ ๑. ว่าด้วยปาราชิกเป็นต้น [๙๔๕] ปาราชิกมี ๒ คือ ของภิกษุ ๑ ของภิกษุณี ๑ สังฆาทิเสสมี ๒ คือ ของภิกษุ ๑ ของภิกษุณี ๑ ถุลลัจจัยมี ๒ คือ ของภิกษุ ๑ ของภิกษุณี ๑ ปาจิตตีย์มี ๒ คือ ของภิกษุ ๑ ของภิกษุณี ๑ ปาฏิเทสนียะมี ๒ คือ ของภิกษุ ๑ ของภิกษุณี ๑ ทุกกฏมี ๒ คือ ของภิกษุ ๑ ของภิกษุณี ๑ ทุพภาสิตมี ๒ คือ ของภิกษุ ๑ ของภิกษุณี ๑ อาบัติของภิกษุมี ๗ ของภิกษุณีก็มี ๗ กองอาบัติของภิกษุมี ๗ ของภิกษุณีก็มี ๗ สงฆ์แตกกันด้วยอาการ ๒ คือ ด้วยกรรม ๑ ด้วย ให้จับสลาก ๑. ว่าด้วยบุคคล [๙๔๖] บุคคล ๒ พวก สงฆ์ไม่พึงอุปสมบท คือ ผู้มีกาลบกพร่อง ๑ ผู้มีอวัยวะบกพร่อง ๑