พระไตรปิฎก

คำใดอันพึงจะกล่าวในนิมิตกรรมเป็นอาทิ คำทั้งปวงนั้น ได้กล่าว ไว้แล้วในวัณณนาแห่งกฐินขันธกะ. [ว่าด้วยการรื้อแห่งกฐิน] สองบทว่า เอกุปฺปาทา เอกนิโรธา มีความว่า การรื้อแห่งกฐิน แม้เมื่อเกิดขึ้น ย่อมเกิดขึ้นด้วยกัน แม้เมื่อดับ ย่อมดับด้วยกัน. สองบทว่า เอกุปฺปาทา นานานิโรธา มีความว่า การรื้อแห่ง กฐิน เมื่อเกิดขึ้น ย่อมเกิดขึ้นด้วยกัน, เมื่อดับ ย่อมดับต่างคราวกัน. มีคำอธิบายอย่างไร ? การรื้อแม้ทั้งปวง ย่อมเกิดขึ้นพร้อมกันกับ การกราน, จริงอยู่ เมื่อมีการกราน การรื้อย่อมมีเป็นธรรมดา ในบรรดาการกรานกฐิน ๘ เหล่านี้ สองเบื้องต้น เมื่อจะดับย่อมดับ คือถึงความรื้อ พร้อมกันกับการกราน. จริงอยู่ ความดับแห่งการกราน และ ความเป็นแห่งการรื้อ แห่งกฐินุทธาร ๒ นั่น ย่อมมีในขณะเดียวกัน นอกนี้ ย่อมดับต่างคราวกัน. เมื่อกฐินุทธารมปักกมนันติกาเป็นต้นแม้เหล่านั้น ถึง แล้วซึ่งความเป็นอาการรื้อ การกรานก็ยังคงอยู่. คำที่เหลือในบททั้งปวง ตื้นทั้งนั้น ฉะนี้แล. กฐินเภท วัณณนา จบ จบปัญญัตติวัคค วัณณนา ในอรรถกถาวินัย ชื่อสมันตปาสาทิกา