พระไตรปิฎก

[ว่าด้วยโอกาสกรรม] หลายบทว่า นาลํ โอกาสกมฺมํ กาตุํ มีความว่า ไม่ควรเพื่อ กระทำ. อธิบายว่า อันภิกษุไม่พึงกระทำ. ภิกษุผู้อันสงฆ์ยกวัตร และภิกษุผู้ถูกสงฆ์งดอุโบสถและปวารณา ชื่อ ว่าภิกษุมิใช่ผู้ปกตัตต์ แม้ในโอกาสกรรมนี้. บทว่า จาวนาธิปฺปาโย ได้แก่ ผู้ใคร่จะให้เคลื่อนจากศาสนา. [ว่าด้วยถามปัญหา] สองบทว่า มนฺทตฺตา โมมูหตฺตา มีความว่า เพราะความเป็นผู้ โง่ เพราะความเป็นผู้งมงาย จึงไม่สามารถทั้งเพื่อจะแก้ ทั้งเพื่อจะรู้ จะ ประกาศความที่ตนเป็นผู้งมงายอย่างเดียวเท่านั้น จึงถามคล้ายคนบ้า. บทว่า ปาปิจฺโฉ ได้แก่ ถามด้วยความปรารถนาลามกว่า ชนจัก- สรรเสริญเรา ด้วยอุบายอย่างนี้. บทว่า ปริภวา ได้แก่ เป็นผู้ใคร่จะยกความดูหมิ่นจึงถาม. แม้ใน อัญญพยากรณ์ ก็มีนัยเหมือนกัน. คำที่เหลือในบททั้งปวง ตื้นทั้งนั้น ฉะนี้แล. ทิฏฐาวิกัมมวัคควัณณา จบ คำใดที่จะพึงกล่าว ในอัตตาทานวัคค์และธุตังควัคค์, คำนั้นทั้งหมด ได้กล่าวแล้วในหนหลังแล.