พระไตรปิฎก

และไม่ควร ซึ่งท่านกล่าวแก่ภิกษุเหล่าอื่น ย่อมต้องอาบัติแท้. ด้วยเหตุนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า เพราะไม่ฟัง. บทว่า ปสุตฺตตา ได้แก่ เพราะความเป็นผู้หลับเสีย. จริงอยู่ ภิกษุ ย่อมต้องอาบัติเพราะนอนร่วมเรือน เพราะความเป็นผู้หลับก็ได้. อนึ่ง ภิกษุเมื่อต้องอาบัติ เพราะความเป็นผู้มีความสำคัญว่า ควรใน ของที่ไม่ควร ชื่อว่ามีความสำคัญนั้น ต้องอาบัติ. เพราะลืมสติ ภิกษุย่อมต้องอาบัติที่จะพึงต้องด้วยอำนาจแห่งเหตุมีก้าว ล่วงราตรี ๑ เป็นต้น. คำที่เหลือในบททั้งปวง ตื้นทั้งนั้น ฉะนี้แล. มุสาวาทวัคค วัณณนา จบ [ว่าด้วยองค์เป็นเหตุลงโทษ] วินิจฉัยในภิกขุนีวัคค์ พึงทราบดังนี้ :- บทว่า อลาภาย ได้แก่ เพื่อประโยชน์แก่การไม่ได้ปัจจัย ๔, อธิบายว่า ภิกษุย่อมขวนขวาย คือพยายาม โดยประการที่ภิกษุณีทั้งหลายไม่ ได้ปัจจัย. บทว่า อตฺถาย ได้แก่ ขวนขวาย บอกข่าวที่ให้โทษอันก่อให้เกิด ความเสียหาย. บทว่า อนาวาสาย ได้แก่ เพื่อต้องการจะไม่ให้อยู่, อธิบายว่า เพื่อต้องการกำจัดออกเสียจากคามเขตเป็นที่อยู่. บทว่า สมฺปโยเชติ ได้แก่ ชักสื่อเพื่อประโยชน์แก่การเสพอสัทธรรม.