พระไตรปิฎก

หลายบทว่า ทิฏฺธมฺมิกานํ เวรานํ สํวราย มีความว่า เพื่อ ประโยชน์แก่การปิดซึ่งเวร ๕ เหล่านั้นแล. สองบทว่า สมฺปรายิกานํ เวรานํ มีความว่า เพื่อประโยชน์แก่ การกำจัดวิปากทุกข์เหล่านั้นแล. หลายบทว่า ทิฏฺธมฺมิกานํ วชฺชานํ สํวราย มีความว่า เพื่อ ประโยชน์แก่การปิดซึ่งเวร ๕ เหล่านั้น. สองบทว่า สมฺปรายิกานํ วชฺชานํ มีความว่า เพื่อประโยชน์แก่ การกำจัดวิปากทุกข์เหล่านั้นแล. จริงอยู่ วิปากทุกข์นั่นแล อันพระผู้มีพระ- ภาคเจ้าตรัสว่า โทษ ในที่นี้ ก็เพราะเป็นธรรมอันบัณฑิตพึงเว้น. สองบทว่า ทิฏฺธมฺมิกานํ ภยานํ มีความว่า ภัยเหล่านี้ คือ ความติ การโจท กรรมมีตัชชนียกรรมเป็นต้น การงดอุโบสถและปวารณา กรรมที่ประจานความเสียหาย ชื่อว่าภัยเป็นไปในทิฏฐธรรม, เพื่อประโยชน์ แก่การระวังภัยเหล่านั้น, ส่วนภัยเป็นไปในสัมปรายภพ ก็คือวิปากทุกข์นั่นเอง, เพื่อประโยชน์ แก่การระวังสัมปรายิกภัยเหล่านั้น. สองบทว่า ทิฏฺธมฺมิกานํ อกุสลานํ มีความว่า เพื่อประโยชน์ แก่การระวังอกุศล มีเวร ๕ และอกุศลกรรมบถ ๑ เป็นประเภท. อนึ่ง วิปากทุกข์นั่นเอง ท่านกล่าวว่า อกุศลเป็นไปในสัมปรายภพ เพราะอรรถว่าไม่ปลอดภัย, เพื่อประโยชน์แก่การกำจัดอกุศลเหล่านี้. สองบทว่า คิหีนํ อนุกมฺปาย มีความว่า เพื่อประโยชน์ที่จะ อนุเคราะห์แก่คฤหัสถ์ทั้งหลาย ด้วยอำนาจรักษาศรัทธาไว้.