พระไตรปิฎก

๑๔ บท ที่เป็นไปกับด้วยความสัมพันธ์คำบอกลาสิกขาเหล่านี้ คือ :- พุทฺธํ ปจฺจกฺขามิ ข้าพเจ้าบอกคืนพระพุทธเจ้า ธมฺมํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระธรรม สงฺฆํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสงฆ์ สิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขา วินยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนวินัย ปาฏิโมกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปาฏิโมกข์ อุทฺเทสํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอุเทศ อุปชฺฌายํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอุปัชฌายะ อาจริยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอาจารย์ สทฺธิวิหาริกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระสัทธิวิหาริก อนฺเตวาสิกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระอันเตวาสิก สมานูปชฺฌายกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระผู้ร่วมอุปัชฌายะ สมานาจริยกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระผู้ร่วมอาจารย์ สพฺรหฺมจารึ " ข้าพเจ้าบอกคืนพระเพื่อนพรหมจรรย์ พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสแล้ว แม้ในวาระว่าด้วยการบอกลาสิกขานี้. อนึ่ง คำว่า วทติ วิญฺาเปติ ในทุก ๆ บท มีเนื้อความดังต่อ ไปนี้ :- ภิกษุผู้กระสันนั้น ลั่นวาจากล่าว และยังบุคคลซึ่งตนบอกให้รู้แจ้ง คือ ประกาศให้ได้ยิน ได้แก่ให้เข้าใจ ด้วยการลั่นวาจานั้นนั่นเองว่า ภิกษุนี้ มีความประสงค์จะละศาสนา จะพ้นจากศาสนาจะละความเป็นภิกษุ จึงเปล่ง ถ้อยคำนี้.