พระไตรปิฎก

ภิกฺขุสิกฺขํ ปจฺจกฺขามิ ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขาของภิกษุ ภิกฺขุนีสิกฺข " ข้าพเจ้าบอกคืนสิกขาของภิกษุณี อธิสีลสิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอธิสีลสิกขา อธิจิตฺตสิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอธิจิตสิกขา อธิปญฺาสิกฺขํ " ข้าพเจ้าบอกคืนอธิปัญญาสิกขา. การบอกลาด้วยคำว่า วินยํ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่เป็นการบอกลาด้วย คำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งวินัย มีอาทิอย่างนี้ คือ:- ภิกฺขุวินยํ ปจฺจกฺขามิ ข้าพเจ้าบอกคืนวินัยของภิกษุ ภิกฺขุนีวินยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนวินัยของนางภิกษุณี ปมํ ปาราชิกกํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปฐมปาราชิก ทุติยํ " " ข้าพเจ้าบอกคืนทุติยปาราชิก ตติยํ " " ข้าพเจ้าบอกคืนตติยปาราชิก จตุตฺถํ " " ข้าพเจ้าบอกคืนจตุตถปาราชิก สงฺฆาทิเสสํ " ข้าพเจ้าบอกคืนสังฆาทิเสส ถุลฺลจฺจยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนถุลลัจจัย ปาจิตฺติยํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปาจิตติยะ ปาฏิเทสนียํ " ข้าพเจ้าบอกคืนปาฏิเทสนียะ ทุกฺกฏํ " ข้าพเจ้าบอกคืนทุกกฏ ทุพฺภาสิตํ " ข้าพเจ้าบอกคืนทุพภาษิต. การบอกลาด้วยคำว่า ปาฏิโมกฺขํ ปจฺจกฺขามิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งปาฏิโมกข์อย่างนี้ คือ:-