พระไตรปิฎก

สงฺฆํ สรณคมนิโก อุปสโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้า ไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้ถึง พระสงฆ์ว่าเป็นที่พึ่ง, ปญฺจสิกฺขาปทิโก อุปาสโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้า ไว้ว่า เป็นอุบาสกผู้ รักษาสิกขาบท ๕ ทสสิกฺขาปทิโก อุปาสโกติ มํ ธาราหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ ว่า เป็นอุบาสกผู้รักษา สิกขาบท ๑๐. การบอกลาด้วยคำว่า อารามิโกติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งอารามิกะ (ผู้ รักษาวัดหรือผู้รักษาสวน) อย่างนี้คือ :- กปฺปิยการโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น กัปปิยการก, เวยฺยาวจฺจกโรติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ไวยาวัจกร, อปหริตการโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ผู้ทิ้งของสดเขียว, (ผู้ดายหญ้า) ยาคุภาชโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ผู้แจกข้าวต้ม,