พระไตรปิฎก

นิคฺคณฺโติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น นิครณฐ์, อาชีวโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น เป็นอาชีวก, ตาปิโสติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็นดาบส, ปริพฺพาชโกติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ปริพาชก, ปณฺฑรงฺโคติ " " ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น ตาปะขาว, การบอกลาด้วยคำว่า ติตฺถิยสาวโกติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการ บอกลาด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งสาวก- เดียรถีย์อย่างนี้ คือ :- นิคฺคณฺสาวโกติ มํ ธาเรหิ ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น สาวกของนิครณฐ์. อาชีวกตาปสปริพฺพาชกปณฺฑ- ท่านจงทรงจำข้าพเจ้าไว้ว่า เป็น รงฺคสาวโกติ มํ ธาเรหิ สาวกของอาชีวกดาบสปริพาชกและ ตาปะขาว. การบอกลาด้วยคำว่า อสฺสมโณติ มํ ธาเรหิ ไม่ใช่เป็นการบอกลา ด้วยคำไวพจน์. การบอกลาสิกขา ย่อมมีได้ด้วยคำไวพจน์แห่งผู้มิใช่สมณะ อย่างนี้ คือ :-