Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 16 หน้าที่ 18

เล่ม มมร. 16 หน้า 18 ข้อ 146
วิชา ในจรณะ และในกรรม และก่อนบอก ศิลปะที่ไม่เป็นไปเพื่อเบียดเบียนใคร ๆ ด้วย ความตั้งใจว่า ผู้ศึกษาจะไม่ลำบากนาน ครั้นทำกุศลกรรมมีความสุขเป็นกำไรนั้น แล้ว ย่อมได้พระชงฆ์ทั้งคู่เป็นที่ชอบใจ มี ทรวดทรงดี กลมกล่อม เป็นสุชาต เรียวไป โดยลำดับ มีพระโลมามีปลายช้อยขึ้นข้างบน มีหนังอันละเอียดหุ้มห่อแล้ว บัณฑิตทั้งหลาย ชมพระมหาบุรุษนั้นว่า พระองค์มีพระชงฆ์ดุจแข้งเนื้อทราย และชม พระลักษณะ และพระโลมาเส้นหนึ่ง ๆ อัน ประกอบตัวสมบัติที่ใคร ๆ ปรารถนารวมเข้า ไว้ในที่นี้ พระมหาบุรุษเมื่อยังไม่ทรงผนวชก็ ได้ลักษณะนั้นในที่นี้เร็วพลัน ถ้าออกทรงผนวช ทรงยินดีด้วยความพอ พระทัยในเนกขัมมะ มีพระปรีชาเห็นแจ้ง ทรงพระวิริยะยอดเยี่ยม จะทรงได้พระ- ลักษณะเป็นอนุโลมแก่พระลักษณะที่สมควร เร็วพลัน. [๑๔๖] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ตถาคตเคยเป็นมนุษย์ในชาติก่อน ในภพก่อน ในกำเนิดก่อน ได้เข้าไปหาสมณะหรือพราหมณ์ แล้วซักถาม
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka