พระไตรปิฎก

ประสงค์จะรู้ทั่วถึงเข้าหาบรรพชิต สอบถาม ตั้งใจฟังด้วยดี มุ่งความเจริญ อยู่ภายใน ไตร่ตรองอรรถกถา มาอุบัติเป็นมนุษย์ มีพระฉวีละเอียด เพราะกรรมที่ได้ปัญญา บัณฑิตผู้ฉลาดใน ลักษณะ และนิมิต ท่านายว่า พระราชกุมาร เช่นนี้ จะทรงหยั่งทราบอรรถ อันสุขุมแล้ว เห็นอยู่ ถ้าไม่เข้าถึงบรรพชาก็จะยังจักรให้เป็นไป ปกครองแผ่นดิน ในการสั่งสอนสิ่งที่เป็น ประโยชน์ และในการกำหนด ไม่มีใคร ประเสริฐหรือเสมอเท่าพระองค์ ถ้าพระราชกุมารเช่นนั้นออกทรงผนวช ยินดีด้วยความพอพระทัยในเนกขัมมะ มีพระ ปรีชาเห็นแจ่มแจ้ง ทรงได้พระปรีชาอันพิเศษ อันยอดเยี่ยม บรรลุโพธิญาณ ทรงพระปรีชา ประเสริฐกว้างขวางดังแผ่นดิน. [๑๔๘] ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ตถาคตเคยเป็นมนุษย์ในชาติก่อน ในภพก่อน ในกำเนิดก่อน เป็นผู้ไม่มีความโกรธ ไม่มีความแค้นใจแม้ คนหมู่มากว่าเอาก็ไม่ขัดใจ ไม่โกรธ ไม่พยาบาท ไม่จองผลาญ ไม่ทำความ