พระไตรปิฎก

[๓๒๒] อนุสสติฐาน ๖ ๑. พุทธานุสสติ การระลึกถึงคุณของพระพุทธเจ้า ๒. ธัมมานุสสติ การระลึกถึงคุณของพระธรรม ๓. สังฆานุสสติ การระลึกถึงคุณของพระสงฆ์ ๔. สีลานุสสติ การระลึกถึงศีล. ๕. จาคานุสสติ การระลึกถึงการสละ ๖. เทวตานุสสติ การระลึกถึงเทวดา. [๓๒๓] สตตวิหาร คือธรรมเครื่องอยู่ของพระขีณาสพ ๖ ๑. ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุในพระธรรมวินัยนี้ เห็นรูป ด้วยจักษุแล้ว ย่อมเป็นผู้ไม่ดีใจ ไม่เสียใจ แต่เป็นผู้วางเฉย มีสติ และ สัมปชัญญะอยู่. ๒. ฟังเสียงด้วยโสตแล้ว. . . ๓. ดมกลิ่นด้วยจมูกแล้ว... ๔. ลิ้มรสด้วยลิ้นแล้ว... ๕. ถูกต้องโผฏฐัพพะด้วยกายแล้ว... ๖. รู้แจ้งธรรมด้วยใจแล้ว. ย่อมเป็นผู้ไม่ดีใจ ไม่เสียใจ แต่เป็น ผู้วางเฉย มีสติและสัมปชัญญะอยู่. [๓๒๔] อภิชาติ ๖ ๑. ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย บุคคลบางตนในโลกนี้ เกิดในที่ดำ ประสบธรรมฝ่ายดำ.