Tipitaka

พระไตรปิฎก

ฉบับมหามกุฏราชวิทยาลัย เล่มที่ 16 หน้าที่ 232

เล่ม มมร. 16 หน้า 232 ข้อ 337 338 339
๓. กายสักขี ๔. ทิฏฐิปัตตะ ๕. สัทธาวิมุตตะ ๖. ธัมมานุสารี ๗. สัทธานุสารี. [๓๓๗] อนุสัย ๗ ๑. กามราคานุสัย ๒. ปฏิฆานุสัย ๓. ทิฏฐานุสัย ๔. วิจิกิจฉานุสัย ๕. มานานุสัย ๖. ภวราคานุสัย ๗. อวิชชานุสัย. [๓๓๘] สัญโญชน์ ๗ ๑. กามสัญโญชน์ ๒. ปฏิฆสัญโญชน์ ๓. ทิฏฐิสัญโญชน์ ๔. วิจิกิจฉาสัญโญชน์ ๕. มานสัญโญชน์ ๖. ภวราคสัญโญชน์ ๗. อวิชชาสัญโญชน์. [๓๓๙] อธิกรณสมถะ ๗ เพื่อความสงบ เพื่อความระงับอธิกรณ์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นแล้ว ๆ ๑. พึงให้สัมมุขาวินัย ๒. พึงให้สติวินัย ๓. พึงให้อมุฬหวินัย ๔. พึงให้ทำตามปฏิญญา ๕. พึงถือเอาเสียงข้างมากเป็นประมาณ ๖. พึงลงโทษตามคำผิด ๗. พึงใช้ติณวัตถารกวิธี.
สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka