Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 272

<< | หน้าที่ 272 | >>
๕. ปัญหาปุจฉาสูตร


ว่าด้วยการถามปัญหา


[๑๖๕] ณ ที่นั้น ท่านพระสารีบุตรเรียกภิกษุทั้งหลายมากล่าวว่า ฯลฯ จึงได้ กล่าวเรื่องนี้ว่า

ผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุบางรูปย่อมถามปัญหากับภิกษุอื่นด้วยเหตุ ๕ ประการ ทั้งหมด หรือเหตุใดเหตุหนึ่ง

เหตุ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ภิกษุบางรูปถามปัญหากับภิกษุอื่น เพราะโง่เขลา เพราะหลงงมงาย

๒. ภิกษุบางรูปมีความปรารถนาชั่ว ถูกความปรารถนาครอบงำ จึงถาม ปัญหากับภิกษุอื่น

๓. ภิกษุบางรูปดูหมิ่น จึงถามปัญหากับภิกษุอื่น

๔. ภิกษุบางรูปประสงค์จะรู้จึงถามปัญหากับภิกษุอื่น

๕. ภิกษุบางรูปคิดอย่างนี้ว่า ‘ภิกษุอื่นถ้าถูกเราถามปัญหาก็จักตอบให้ ชัดเจน นั่นเป็นการดี แต่ถ้าตอบไม่ชัดเจน เราเองจักตอบให้ชัดเจน แก่เธอ’ จึงถามปัญหากับภิกษุอื่น

ผู้มีอายุทั้งหลาย ภิกษุบางรูปย่อมถามปัญหากับภิกษุอื่นด้วยเหตุ ๕ ประการ ทั้งหมด หรือเหตุใดเหตุหนึ่ง

ส่วนข้าพเจ้าคิดอย่างนี้ว่า ‘ถ้าภิกษุอื่นถูกเราถามปัญหาก็จักตอบให้ชัดเจน นั่นเป็นการดี แต่ถ้าตอบไม่ชัดเจน เราเองจักตอบให้ชัดเจนแก่ภิกษุนั้น’ จึงถามปัญหากับภิกษุอื่น

ปัญหาปุจฉาสูตรที่ ๕ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka