Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 369

<< | หน้าที่ 369 | >>
๔. โภคทรัพย์เป็นสิ่งทั่วไปแก่โจร

๕. โภคทรัพย์เป็นสิ่งทั่วไปแก่ทายาทผู้ไม่เป็นที่รัก

ภิกษุทั้งหลาย โภคทรัพย์มีโทษ ๕ ประการนี้แล

ภิกษุทั้งหลาย โภคทรัพย์มีอานิสงส์ ๕ ประการนี้

อานิสงส์ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. บุคคลอาศัยโภคทรัพย์จึงบำรุงตน บริหารให้เป็นสุขโดยชอบ

๒. บุคคลอาศัยโภคทรัพย์จึงบำรุงบิดามารดา บริหารให้เป็นสุขโดยชอบ

๓. บุคคลอาศัยโภคทรัพย์จึงบำรุงบุตร ภรรยา ทาส กรรมกร และ คนใช้ บริหารให้เป็นสุขโดยชอบ

๔. บุคคลอาศัยโภคทรัพย์จึงบำรุงมิตรอำมาตย์ บริหารให้เป็นสุข โดยชอบ

๕. บุคคลอาศัยโภคทรัพย์จึงบำเพ็ญทักษิณาในสมณพราหมณ์ซึ่งมีผล มากเป็นไปเพื่อให้ได้อารมณ์ดี มีสุขเป็นผลให้เกิดในสวรรค์

ภิกษุทั้งหลาย โภคทรัพย์มีอานิสงส์ ๕ ประการนี้แล

โภคสูตรที่ ๗ จบ


๘. อุสสูรภัตตสูตร


ว่าด้วยภัตรหุงต้มในเวลาสาย


[๒๒๘] ภิกษุทั้งหลาย ตระกูลมีภัตรที่หุงต้มในเวลาสาย มีโทษ ๕ ประการนี้

โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ไม่ได้ต้อนรับแขกที่ควรต้อนรับตามเวลา

๒. ไม่ได้เซ่นไหว้เทวดาผู้รับพลีกรรมตามเวลา

๓. ไม่ได้ถวายสมณพราหมณ์ผู้ฉันมื้อเดียว ไม่ฉันตอนกลางคืน งดเว้น การฉันในเวลาวิกาลตามเวลา

๑ ดูเชิงอรรถที่ ๒ ข้อ ๔๐ (มหาสาลปุตตสูตร) หน้า ๖๓ ในเล่มนี้

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka