Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 379

<< | หน้าที่ 379 | >>
๗. ทุติยอวัณณารหสูตร


ว่าด้วยคนที่ควรติเตียน สูตรที่ ๒


[๒๓๗] ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเจ้าอาวาสประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อม ดำรงอยู่ในนรก เหมือนถูกนำไปฝังไว้

ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุเจ้าอาวาส

๑. ไม่พิจารณา ไม่ไตร่ตรอง สรรเสริญคนที่ควรติเตียน

๒. ไม่พิจารณา ไม่ไตร่ตรอง ติเตียนคนที่ควรสรรเสริญ

๓. เป็นผู้ตระหนี่อาวาส หวงแหนอาวาส

๔. เป็นผู้ตระหนี่ตระกูล หวงแหนตระกูล

๕. ทำศรัทธาไทยให้ตกไป

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเจ้าอาวาสประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมดำรง อยู่ในนรก เหมือนถูกนำไปฝังไว้

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเจ้าอาวาสประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมดำรงอยู่ ในสวรรค์ เหมือนได้รับอัญเชิญไปประดิษฐานไว้

ธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุเจ้าอาวาส

๑. พิจารณา ไตร่ตรองแล้ว ติเตียนคนที่ควรติเตียน

๒. พิจารณา ไตร่ตรองแล้ว สรรเสริญคนที่ควรสรรเสริญ

๓. เป็นผู้ไม่ตระหนี่อาวาส ไม่หวงแหนอาวาส

๔. เป็นผู้ไม่ตระหนี่ตระกูล ไม่หวงแหนตระกูล

๕. ไม่ทำศรัทธาไทยให้ตกไป

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเจ้าอาวาสประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมดำรง อยู่ในสวรรค์ เหมือนได้รับอัญเชิญไปประดิษฐานไว้

ทุติยอวัณณารหสูตรที่ ๗ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka