พระไตรปิฎก

ย่อมหลุดพ้นในธรรมเป็นที่สิ้นไปแห่งชาติและมรณะ ๑

เพราะไม่ถือมั่น

ชนเหล่านั้นถึงธรรมเป็นแดนเกษม

มีความสุข ดับสนิทในปัจจุบัน

ล่วงทุกข์ทั้งหมดไปได้ พ้นเวรทั้งปวง







[๒๔] ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๖ ประการ พึงทำลายขุนเขา หิมพานต์ได้ ไม่จำเป็นต้องพูดถึงอวิชชาอันเลวทรามเลย

ธรรม ๖ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุในธรรมวินัยนี้

๑. เป็นผู้ฉลาดในการเข้าสมาธิ ๒

๒. เป็นผู้ฉลาดในการให้สมาธิตั้งอยู่ได้ ๓

๓. เป็นผู้ฉลาดในการออกจากสมาธิ ๔

๑ ธรรมเป็นที่สิ้นไปแห่งชาติ และมรณะ ในที่นี้หมายถึงนิพพาน (องฺ.ฉกฺก.อ. ๓/๒๔/๑๐๙)
๒ ฉลาดในการเข้าสมาธิ หมายถึงฉลาดเลือกอาหารและฤดูที่เหมาะแก่การเจริญสมาธิ (องฺ.ฉกฺก.อ. ๓/๒๔/๑๐๙)
๓ ฉลาดในการให้สมาธิตั้งอยู่ได้ หมายถึงสามารถรักษาสมาธิให้ดำรงอยู่ได้นาน (องฺ.ฉกฺก.อ. ๓/๒๔/๑๐๙)
๔ ฉลาดในการออกจากสมาธิ ในที่นี้หมายถึงกำหนดเวลาที่จะออกจากสมาธิได้ (องฺ.ฉกฺก.อ. ๓/๒๔/๑๐๙)