Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 497

<< | หน้าที่ 497 | >>
เมืองหลวง’ เพราะเหตุนั้น เราจึงไม่ยินดีการอยู่ในเสนาสนะใกล้หมู่ บ้านของภิกษุนั้น

๖. เราเห็นภิกษุในธรรมวินัยนี้ผู้อยู่ป่าเป็นวัตร ได้จีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และคิลานปัจจัยเภสัชชบริขาร เธอสลัดลาภสักการะ และการสรรเสริญนั้น ไม่ละทิ้งการหลีกเร้น ไม่ละทิ้งเสนาสนะ อันเงียบสงัดคือป่าโปร่งและป่าทึบ’ เพราะเหตุนั้น เราจึงยินดีการ อยู่ในป่าของภิกษุนั้น

อนึ่ง สมัยใด เราเดินทางไกล ไม่เห็นใครข้างหน้าหรือข้างหลัง สมัยนั้น เราย่อมมีความผาสุก โดยที่สุด แม้ด้วยการถ่ายอุจจาระและปัสสาวะ”

นาคิตสูตรที่ ๑๒ จบ


เทวตาวรรคที่ ๔ จบ


รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ


๑. เสขสูตร ๒. ปฐมอปริหานสูตร

๓. ทุติยอปริหานสูตร ๔. มหาโมคคัลลานสูตร

๕. วิชชาภาคิยสูตร ๖. วิวาทมูลสูตร

๗. ทานสูตร ๘. อัตตการีสูตร

๙. นิทานสูตร ๑๐. กิมมิลสูตร

๑๑. ทารุกขันธสูตร ๑๒. นาคิตสูตร


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka