Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 22 หน้าที่ 601

<< | หน้าที่ 601 | >>
๓. ความไม่คุ้มครองทวารในอินทรีย์

๔. ความไม่รู้จักประมาณในการบริโภค

๕. การหลอกลวง

๖. การพูดป้อยอ

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุละธรรม ๖ ประการนี้แลได้แล้ว จึงอาจทำให้แจ้งญาณ ทัสสนะที่ประเสริฐอันสามารถ อันวิเศษยิ่งกว่าธรรมของมนุษย์ได้

อุตตริมนุสสธัมมสูตรที่ ๓ จบ


๔. สุขโสมนัสสสูตร


ว่าด้วยธรรมที่เป็นเหตุให้มีสุขโสมนัส


[๗๘] ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๖ ประการ เป็นผู้มากด้วย สุขโสมนัสอยู่ในปัจจุบันทีเดียว และเป็นผู้ปรารภเหตุแห่งความสิ้นอาสวะทั้งหลาย

ธรรม ๖ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุในธรรมวินัยนี้

๑. เป็นผู้ยินดีในธรรม

๒. เป็นผู้ยินดีในภาวนา

๓. เป็นผู้ยินดีในการละ

๔. เป็นผู้ยินดีในปวิเวก

๕. เป็นผู้ยินดีในความไม่พยาบาท

๖. เป็นผู้ยินดีในธรรมที่ไม่เป็นเครื่องเนิ่นช้า

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุประกอบด้วยธรรม ๖ ประการนี้แล เป็นผู้มากด้วย สุขโสมนัสอยู่ในปัจจุบันทีเดียว และเป็นผู้ปรารภเหตุแห่งความสิ้นอาสวะทั้งหลาย

สุขโสมนัสสสูตรที่ ๔ จบ


๑ ธรรมที่ไม่เป็นเครื่องเนิ่นช้า ในที่นี้หมายถึงนิพพาน (องฺ.ฉกฺก.อ. ๓/๗๘/๑๕๓)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka