Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 23 หน้าที่ 180

<< | หน้าที่ 180 | >>
๕. สงฆ์พึงให้เยภุยยสิกา <*> ๖. สงฆ์พึงให้ตัสสปาปิยสิกา <**>

๗. สงฆ์พึงให้ติณวัตถารกะ <***>

ภิกษุทั้งหลาย อธิกรณสมถธรรม ๗ ประการนี้แล เพื่อระงับเพื่อดับอธิกรณ์ ที่เกิดขึ้นแล้ว ๆ

อธิกรณสมถสูตรที่ ๑๐ จบ


วินยวรรคที่ ๘ จบ


รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ


๑. ปฐมวินยธรสูตร ๒. ทุติยวินยธรสูตร

๓. ตติยวินยธรสูตร ๔. จตุตถวินยธรสูตร

๕. ปฐมวินยธรโสภณสูตร ๖. ทุติยวินยธรโสภณสูตร

๗. ตติยวินยธรโสภณสูตร ๘. จตุตถวินยธรโสภณสูตร

๙. สัตถุสาสนสูตร ๑๐. อธิกรณสมถสูตร

* เยภุยยสิกา หมายถึงวิธีระงับอธิกรณ์โดยตัดสินตามเสียงข้างมาก สงฆ์จะใช้วิธีการนี้ในกรณีที่บุคคลหลาย ฝ่ายมีความเห็นไม่ตรงกัน
** ตัสสปาปิยสิกา หมายถึงวิธีระงับอธิกรณ์โดยตัดสินลงโทษแก่ผู้กระทำผิด เมื่อสงฆ์พิจารณาตามหลักฐาน พยานแล้วเห็นว่ามีความผิดจริง แม้เธอจะไม่รับสารภาพก็ตาม
*** ติณวัตถารกะ หมายถึงวิธีระงับอธิกรณ์โดยให้ทั้ง ๒ ฝ่ายประนีประนอมกัน เปรียบเหมือนเอาหญ้ากลบไว้ ไม่ต้องชำระสะสางความ วิธีนี้ใช้ระงับอธิกรณ์ที่ยุ่งยาก เช่น กรณีพิพาทกันของภิกษุชาวกรุงโกสัมพี ดู กงฺขา.ฏีกา ๔๗๐ (วิ.อ. ๓/๑๙๕/๒๙๒-๒๙๓, ๒๐๒/๒๙๓, ๒๐๗/๒๙๔, ๒๑๒/๒๙๔-๒๙๕, ๓๔๐/๔๘๗, ๔๘๓/๕๔๘) และดู วิ.จู. ๖/๑๘๕-๒๑๒/๒๑๘-๒๔๓, วิ.ป. ๘/๒๗๕/๒๑๐

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka