Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 23 หน้าที่ 291

<< | หน้าที่ 291 | >>
๕. เป็นผู้มีสัมมาอาชีวะ(เลี้ยงชีพชอบ) ๖. เป็นผู้มีสัมมาวายามะ(พยายามชอบ)

๗. เป็นผู้มีสัมมาสติ(ระลึกชอบ) ๘. เป็นผู้มีสัมมาสมาธิ(ตั้งจิตมั่นชอบ)

ภิกษุทั้งหลาย ทานที่ให้ในสมณพราหมณ์ผู้ประกอบด้วยองค์ ๘ ประการ อย่างนี้ ย่อมมีผลมาก มีอานิสงส์มาก มีความรุ่งเรืองมาก มีความแพร่หลายมาก

พืชที่สมบูรณ์ถูกหว่านลงในนาที่สมบูรณ์

เมื่อฝนตกต้องตามฤดูกาล ธัญชาติจะงอกงามได้

เพราะไม่มีศัตรูพืช ๑ มีความเจริญงอกงาม

มีความไพบูลย์ มีผลสมบูรณ์เต็มที่ ฉันใด

โภชนะที่สมบูรณ์ ๒ ที่บุคคลให้

ในสมณพราหมณ์ผู้มีศีลสมบูรณ์ ก็ฉันนั้นเหมือนกัน

ย่อมนำมาซึ่งกุศลอันสมบูรณ์

เพราะกรรมที่เขาทำไว้นั้นสมบูรณ์แล้ว

เพราะฉะนั้น บุคคลผู้หวังกุศลอันสมบูรณ์

จงเป็นผู้สมบูรณ์ในกุศลนี้

พึงคบท่านผู้มีปัญญาสมบูรณ์

บุญสัมปทาทั้งหลายย่อมสำเร็จได้อย่างนี้ คือ

ท่านผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ ๓

ได้ความสมบูรณ์แห่งจิตแล้ว ทำกรรมให้บริบูรณ์

ได้ประโยชน์ที่สมบูรณ์

รู้โลกตามความเป็นจริงแล้ว

บรรลุทิฏฐิสัมปทา(ความถึงพร้อมด้วยทิฏฐิ)

๑ ไม่มีศัตรูพืช ในที่นี้หมายถึงแมลงและหนอนเป็นต้น (องฺ.อฏฺฐก.อ.๓/๓๔/๒๕๕)
๒ โภชนะที่สมบูรณ์ ในที่นี้หมายถึงโภชนะ ๕ อย่าง คือ ข้าวสุก ขนมสด ขนมแห้ง ปลา เนื้อ (องฺ.อฏฺฐก.อ. ๓/๓๔/๒๕๕)
๓ ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ ในที่นี้หมายถึงประกอบด้วยวิชชา ๓ และจรณะ ๑๕ (องฺ.อฏฺฐก.อ.๓/๓๔/ ๒๕๕)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka