Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 23 หน้าที่ 291

<< | หน้าที่ 291 | >>
๕. เป็นผู้มีสัมมาอาชีวะ(เลี้ยงชีพชอบ) ๖. เป็นผู้มีสัมมาวายามะ(พยายามชอบ)

๗. เป็นผู้มีสัมมาสติ(ระลึกชอบ) ๘. เป็นผู้มีสัมมาสมาธิ(ตั้งจิตมั่นชอบ)

ภิกษุทั้งหลาย ทานที่ให้ในสมณพราหมณ์ผู้ประกอบด้วยองค์ ๘ ประการ อย่างนี้ ย่อมมีผลมาก มีอานิสงส์มาก มีความรุ่งเรืองมาก มีความแพร่หลายมาก

พืชที่สมบูรณ์ถูกหว่านลงในนาที่สมบูรณ์

เมื่อฝนตกต้องตามฤดูกาล ธัญชาติจะงอกงามได้

เพราะไม่มีศัตรูพืช มีความเจริญงอกงาม

มีความไพบูลย์ มีผลสมบูรณ์เต็มที่ ฉันใด

โภชนะที่สมบูรณ์ ที่บุคคลให้

ในสมณพราหมณ์ผู้มีศีลสมบูรณ์ ก็ฉันนั้นเหมือนกัน

ย่อมนำมาซึ่งกุศลอันสมบูรณ์

เพราะกรรมที่เขาทำไว้นั้นสมบูรณ์แล้ว

เพราะฉะนั้น บุคคลผู้หวังกุศลอันสมบูรณ์

จงเป็นผู้สมบูรณ์ในกุศลนี้

พึงคบท่านผู้มีปัญญาสมบูรณ์

บุญสัมปทาทั้งหลายย่อมสำเร็จได้อย่างนี้ คือ

ท่านผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ

ได้ความสมบูรณ์แห่งจิตแล้ว ทำกรรมให้บริบูรณ์

ได้ประโยชน์ที่สมบูรณ์

รู้โลกตามความเป็นจริงแล้ว

บรรลุทิฏฐิสัมปทา(ความถึงพร้อมด้วยทิฏฐิ)

๑ ไม่มีศัตรูพืช ในที่นี้หมายถึงแมลงและหนอนเป็นต้น (องฺ.อฏฺฐก.อ.๓/๓๔/๒๕๕)
๒ โภชนะที่สมบูรณ์ ในที่นี้หมายถึงโภชนะ ๕ อย่าง คือ ข้าวสุก ขนมสด ขนมแห้ง ปลา เนื้อ (องฺ.อฏฺฐก.อ. ๓/๓๔/๒๕๕)
๓ ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ ในที่นี้หมายถึงประกอบด้วยวิชชา ๓ และจรณะ ๑๕ (องฺ.อฏฺฐก.อ.๓/๓๔/ ๒๕๕)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka