พระไตรปิฏก

๕. สัตบุรุษย่อมเลือกให้ ๑ ๖. สัตบุรุษย่อมให้เป็นนิตย์

๗. สัตบุรุษกำลังให้ก็ทำจิตให้ผ่องใส ๘. สัตบุรุษครั้นให้แล้วก็ดีใจ

ภิกษุทั้งหลาย สัปปุริสทาน ๘ ประการนี้แล

สัตบุรุษย่อมให้ทาน คือ

ให้น้ำและโภชนะที่สะอาด ให้ของที่ประณีต

ให้ตามกาล ให้ของที่สมควร ให้เป็นนิตย์

ในท่านผู้ประพฤติพรหมจรรย์ ผู้เป็นเขตดี

บริจาคอามิสมากมายก็ไม่เดือดร้อน

ท่านผู้เห็นแจ้งย่อมสรรเสริญทานที่สัตบุรุษให้แล้วอย่างนี้

บัณฑิตผู้มีปัญญา มีศรัทธา มีใจเสียสละ บูชาอย่างนี้

ย่อมเข้าถึงโลกที่ไม่มีความเบียดเบียน เป็นสุข







{๑๒๘} [๓๘] ภิกษุทั้งหลาย สัตบุรุษเมื่อเกิดในตระกูล ย่อมเกิดเพื่อประโยชน์ เพื่อ เกื้อกูล เพื่อสุขแก่คนหมู่มาก คือ

๑. ย่อมเกิดเพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อสุขแก่มารดาบิดา

๒. ย่อมเกิดเพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อสุขแก่บุตรภรรยา

๓. ย่อมเกิดเพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อสุขแก่ทาส กรรมกร และคนใช้

๑ เลือกให้ในที่นี้หมายถึงเลือกสิ่งที่ไม่ดีออก แล้วถวายแต่สิ่งที่ดีด้วยการแสวงหาปฏิคาหก คือ พระทักขิไณยบุคคลและการตั้งความปรารถนาว่า ‘ถวายแก่ท่านรูปนี้จักมีผลมาก ถวายแก่ท่านรูปนี้จักไม่มีผลมาก’ (องฺ.อฏฺฐก.อ.๓/๓๗/๒๕๖-๒๕๗)