พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุรูปหนึ่ง ดังนี้)

[๓๕] การฝึก ๑ จิตที่ควบคุมได้ยาก เปลี่ยนแปลงง่าย ๒

ชอบใฝ่หาแต่อารมณ์ที่ปรารถนา จัดว่าเป็นความดี

เพราะจิตที่ฝึกแล้วย่อมนำสุขมาให้ ๓





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุรูปหนึ่งผู้กระสันจะสึก ดังนี้)

[๓๖] ผู้มีปัญญาควรรักษาจิต

ที่เห็นได้ยากยิ่ง ละเอียดยิ่ง

ชอบใฝ่หาแต่อารมณ์ที่ปรารถนา

เพราะจิตที่คุ้มครองแล้วย่อมนำสุขมาให้

๑ การฝึก ในที่นี้หมายถึงการฝึกด้วยอริยมรรค ๔ คือ โสดาปัตติมรรค สกทาคามิมรรค อนาคามิมรรค และอรหัตตมรรค (ขุ.ธ.อ. ๒/๑๑๘)
๒ เปลี่ยนแปลงง่าย หมายถึงเกิดดับเร็ว (ขุ.ธ.อ. ๒/๑๑๘)
๓ สุข ในที่นี้หมายถึงสุขที่เกิดจากอริยมรรค อริยผล และสุขที่เกิดจากการบรรลุนิพพานอันเป็นประโยชน์ สูงสุด (ขุ.ธ.อ. ๒/๑๑๘)