พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุประมาณ ๕๐๐ รูป ดังนี้)

[๑๙๔] การเกิดขึ้นของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย เป็นเหตุนำสุขมาให้

การแสดงสัทธรรม เป็นเหตุนำสุขมาให้

ความสามัคคีของหมู่ เป็นเหตุนำสุขมาให้

ความเพียรของคนที่สามัคคีกัน เป็นเหตุนำสุขมาให้





(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่ภิกษุทั้งหลาย ดังนี้)

[๑๙๕] บุญของบุคคลผู้บูชาท่านผู้ควรบูชา

คือพระพุทธเจ้า หรือพระสาวก

ผู้ก้าวพ้นธรรมเครื่องเนิ่นช้า ๑

ผู้ข้ามความโศกและความร่ำไรได้แล้ว

[๑๙๖] ผู้คงที่ ผู้ดับกิเลสได้แล้ว

ผู้ไม่มีภัยแต่ที่ไหน

ใคร ๆ ไม่อาจนับได้ว่า

บุญนี้มีประมาณเท่านี้



๑ ธรรมเครื่องเนิ่นช้า หมายถึงตัณหา ทิฏฐิ และมานะ (ขุ.ธ.อ. ๖/๑๐๙)