พระไตรปิฎก

(พระผู้มีพระภาคตรัสพระคาถานี้แก่อังกุรเทพบุตร และอินทกเทพบุตร ดังนี้)

[๓๕๖] นามีหญ้าเป็นโทษ หมู่ชนมีราคะเป็นโทษ

ฉะนั้น ทานที่ให้แก่ผู้ปราศจากราคะ จึงมีผลมาก

[๓๕๗] นามีหญ้าเป็นโทษ หมู่ชนมีโทสะเป็นโทษ

ฉะนั้น ทานที่ให้แก่ผู้ปราศจากโทสะ จึงมีผลมาก

[๓๕๘] นามีหญ้าเป็นโทษ หมู่ชนมีโมหะเป็นโทษ

ฉะนั้น ทานที่ให้แก่ผู้ปราศจากโมหะ จึงมีผลมาก

[๓๕๙] นามีหญ้าเป็นโทษ หมู่ชนมีความอยากเป็นโทษ

ฉะนั้น ทานที่ให้แก่ผู้ปราศจากความอยาก จึงมีผลมาก

(นามีหญ้าเป็นโทษ หมู่ชนมีตัณหาเป็นโทษ

ฉะนั้น ทานที่ให้แก่ผู้ปราศจากตัณหา จึงมีผลมาก)