Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 188

<< | หน้าที่ 188 | >>
เมื่อใด พราหมณ์ชื่อว่าเป็นมุนี

เพราะมีโมนธรรม รู้แจ้งด้วยตนเอง

เมื่อนั้น เขาย่อมหลุดพ้นจากรูปภพ อรูปภพ และจากสุขและทุกข์

พาหิยสูตรที่ ๑๐ จบ


(พระผู้มีพระภาคได้ตรัสอุทานแม้นี้ ตามที่ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้)


โพธิวรรคที่ ๑ จบ


รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ


๑. ปฐมโพธิสูตร ๒. ทุติยโพธิสูตร

๓. ตติยโพธิสูตร ๔. นิหุหุงกสูตร

๕. พราหมณสูตร ๖. มหากัสสปสูตร

๗. อชกลาปกสูตร ๘. สังคามชิสูตร

๙. ชฏิลสูตร ๑๐. พาหิยสูตร

๑ โมนธรรม หมายถึงอริยสัจ ๔ (ขุ.อุ.อ. ๑๐/๑๐๒)
๒ รูปภพ หมายถึงปัญจโวการภพ (ภพที่มีขันธ์ ๕) และเอกโวการภพ (ภพที่มีขันธ์ ๑) (ขุ.อุ.อ. ๑๐/๑๐๓)
๓ อรูปภพ หมายถึงจตุโวการภพ (ภพที่มีขันธ์ ๔) (ขุ.อุ.อ. ๑๐/๑๐๓)
๔ ขุ.อป. (แปล) ๓๓/๒๑๘-๒๒๐/๒๖๗

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka